Münferit#7

15. Januar 2012 , Geschrieben von Erdal Güngör

Malum hapis cezam bittikten sonra beni 2 sene stat yasağı bekliyordu. İlk stat yasağımı kuzey metropolde almıştım, çevik kuvvetin cinnet geçirdiği gündü. Deplasman sektörü boşalırken durduk yere normal seyircilere saldırdılar aralarında çocuklar, yaşlılar, kadınlar, engelliler vardı. Tek suçları boyunlarında taktıkları takım renklerini içeren atkılarıydı. Stat kapısına karşılıklı dizilmiş çıkanları copluyordu şerefsizler. Olanlara tepkisiz kalamazdık ve bizde karşı saldırıya geçtik.

İlk işimiz stadın içindeki hidrandın emniyetini çözüp polisleri bir güzel ıslatmak oldu, böylece kapı önündeki kordonun dağılmasını sağlayıp insanları azaplarından kurtardık. Ardından hep beraber tribünün üst kısmına çekildik. Bu yeni bir gerilla taktiğiydi komşu şehrin ultralarından görmüştük, onlar zamanında başarıyla uygulamışlardı şimdi sıra bizdeydi. Bu arada çevik kuvvet tribünün alt kısmında kalkanlarla barikat oluşturmuş yavaş adımlarla bulunduğumuz bölgeye gelmeye başladılar akıllarınca bizi çember içine alacaklardı ama onları ne beklediğinin farkında değildiler.

Her şey planladığımız gibi gidiyordu. Biraz daha yaklaşmalarını bekledik sonra çığ gibi üzerlerine çöktük. Şaşkın tavuk gibi kaçmaya başladılar, bazıları korkudan silahlarını kalkanlarını bırakmışlardı. Çember içine aldık polisleri, bir grup arkadaş kapıya barikat kurdu, böylece dışarıdan takviye gücünün yolu kesilmişti. İçerde sade biz ve çevik kuvvet vardı, neredeyse eşit sayıdaydık üzerlerindeki üniformaları hiçbir işe yaramayacaktı şimdi sırf yumruklar konuşacaktı. Köşeye sıkışmışlardı ve biz ikinci saldırıya geçtik, bu sefer balyoz gibi bindik üzerlerine.

Tanrım ne kavgaydı, elimize geçirdiğimizi polislere vuruyorduk kemer, kırık koltuk, sopa. Hani şu çizgi romanda asteriks ve şişman arkadaşı hopdediksin Romalıları parçalıyor ya, işte tam öyle bir manzaraydı. Yıllarca biriken kin nefret bir anda boşaldı. O arada rakip tribünlerden destek tezahüratlar yükselmeye başlamıştı, “ düştü, düştü çığ düştü polis üstüne, düştü, ezdi, geçti çığ o**** çocuklarını”. Farklı renklere gönül versek de düşmanımız ortaktı. Zafer bizimdi polisleri fena pataklamıştık, hepsi birer zalimdi hak ettikleri cezayı almışlardı. Devletin verdiği silah ve üniformalarda bir işe yaramamıştı.

Churchill şöyle demiş “ tam zafer ya da hiç”. Biz o Pazar günü kendi açımızdan büyük zafer kazanmıştık ama elimize geçen bir hiçti. Video kayıtları ve çekilen resimlerden hepimizi birer, birer elleriyle koymuş gibi bulup kodese attılar.

Sabah saat 07:00, kapı çalınıyor. Olaydan iki ay geçmiş, kapıda sivil bir polis. Kullandığı adi tıraş suyunun kokusundan kilometrelerce uzaktan tanırsın pislikleri, aynı fahişeler gibi. Yüzüne bakmıyorum çünkü erkek erkeğin yüzüne bakar, karşımdaki devletin kiralık köpeği. Yanında iki kişi daha getirmiş sonradan fark ediyorum. Elindeki zarfı bana veriyor. “Tutuklama ve evinizi arama emri lütfen okuyun şuraya imza atın” Zarfı açıyorum, içindeki kağıt parçasını çıkarıp okuyorum “Yüce savcının emrine dayanarak, bla, bla, bla,……bilmem ne kanun filanca madde devlet güçlerine kasıtlı güç kullanma, kamu malına zarar vermeden dolayı 2 ay hapis ve 3 sene stat yasağı…..devam edecek

Diesen Post teilen

Repost0

Arda Turan !

Münferit#8

Zurück zur Home