Dias Como Estos

31. Oktober 2012 , Geschrieben von Erdal Güngör

Hiç bitmesin, sonsuza kadar sürsün istediğin günler vardır.

Bir deplasman mesela.

O gece uyku tutmaz sabahı iple çekersin.

Vakit yaklaşır, bir ufak çocuğun annesini gördüğünde kucağına koştuğu gibi koşarsın buluşma noktasına.

Sana ailenden yakın Tayfanın hasreti, hâlbuki daha birkaç gün önce beraberdiniz.

Kaldırım kenarında sırayla dizilmiş otobüsler, kapasite üzeri dolmuş ölümü göze alarak yola koyulurlar.

Düşmanın şehrine taşlanma merasimiyle girilir, üniformalı piçler, coplarını avuçlarının içine vurarak seni sabırsızlıkla bekler.

Saatlerce aç susuz beklemeler, önemli değil yeter ki Arma yalnız kalmasın.

Nihayet itiş, kakış cop darbeleri eşliliğinde girersin stada ve başlarsın avazın çıktığı kadar bağırmaya;

BİZLER INANDIK SİZDE İNANIN……

Maç biter, saatlerce bekleyişten sonra esir gibi dışarı bırakılırsın, polis eşliğinde düşman şehri terk edersin.

Karnın hala aç, susuzluktan dilin damağın kurumuş, bağırmaktan sesin kısılmış, işte o an.

Bu günün hiç bitmesini istersin…..

ULTRA PER SEMPRE !

Diesen Post teilen

Repost0

Zurück zur Home